Το κοράκι κι εγώ

Ξαπλώνω στη γη και αφήνω κάτω όλα τα βάρη. Και τον κόπο των ημερών που έζησα, και τη μεταμέλεια για τον δρόμο που διάλεξα λάθος. Ένα κοράκι με κοιτάζει ήσυχα από ψηλά. Στα μαύρα του μάτια δεν υπάρχει ούτε κρίση ούτε ερώτηση. Ο κόσμος με ρωτά ξανά και ξανά ποιος είμαι, μα το κοράκι δεν ρωτά. Μόνο μένει δίπλα μου και με κάνει να μην είμαι μόνος. Αν κοιτάξω για ώρα, μοιάζω με το κοράκι, και το κοράκι μοιάζει μ’ εμένα. Πάνω στην ίδια γη κοιτάζουμε τον ίδιο ουρανό. Κι αν δύει ο ήλιος, η καρδιά ελαφραίνει λίγο. Το να γνωρίζει ο καθένας τη μοναξιά του άλλου δίχως λόγια — αυτός είναι ο διάλογος του κορακιού κι εμένα. Να μένεις δίπλα δίχως να ρωτάς. Και για τον άνθρωπο αυτό είναι το πιο δύσκολο και αυτό για το οποίο νιώθει τη μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη.