กาและฉัน

ข้าพเจ้านอนลงบนพื้น วางน้ำหนักทั้งหมดลง ทั้งความเหน็ดเหนื่อยของวันเวลาที่ผ่านมา ทั้งความเสียใจต่อทางที่เลือกผิด อีกาตัวหนึ่งมองลงมาที่ข้าพเจ้าเงียบ ๆ ในดวงตาดำนั้นไม่มีการตัดสิน ไม่มีคำถาม โลกถามอยู่เสมอว่าข้าพเจ้าเป็นใคร แต่อีกาไม่ถาม มันเพียงอยู่ข้าง ๆ ทำให้ข้าพเจ้าไม่โดดเดี่ยว มองกันนานเข้า ข้าพเจ้าคล้ายอีกา และอีกาก็คล้ายข้าพเจ้า เรามองฟ้าเดียวกัน บนดินเดียวกัน แม้ตะวันลับไป ใจก็เบาขึ้นเล็กน้อย การรู้ความโดดเดี่ยวของกันโดยไม่พูด นั่นคือบทสนทนาของอีกากับข้าพเจ้า การอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ถาม สำหรับคนแล้ว นั่นยากที่สุด และน่าขอบคุณที่สุด