De kraai en ik

Ik lig op de grond en leg alle gewicht neer. De moeheid van de geleefde dagen, de spijt over verkeerd gekozen wegen.
Een kraai kijkt stil op me neer. In die zwarte ogen is geen oordeel en geen vraag.
De wereld vraagt steeds wie ik ben, maar de kraai vraagt niets. Hij blijft naast me en zorgt dat ik niet alleen ben.
Als we lang kijken, ga ik op de kraai lijken en hij op mij. Op dezelfde grond kijken we naar dezelfde hemel.

Ook als de zon ondergaat wordt mijn hart iets lichter.
Zonder woorden elkaars eenzaamheid kennen. Dat is het gesprek tussen de kraai en mij.
Zonder vragen naast iemand blijven. Ook voor mensen is dat het moeilijkste en het dierbaarste.