Kraaien op de stenen muur

Op de stenen muur
zijn kraaien bijeengekomen.
Ook de steenhoop ervoor
lijkt, als je rustig kijkt,
op ineengedoken mensen.
Schouder aan schouder,
met gebogen hoofd,
bijeen als één geheel.
Ver op zee
drijft een boot.

De vogels kunnen vliegen,
maar de mensen die steen werden
kunnen die plek niet verlaten.
Heeft de mens zo lang gewacht
dat hij steen is geworden?
Zijn de achterblijvers, wachtend op die ene die vertrok,
tegen elkaar geleund
en verstard als één graf?
De boot is ver,
het wachten blijft aan land.
De steenhoop is geen dode steen.
Het is de gedaante van mensen
die hun woorden verloren
terwijl ze wachtten op wie niet terugkeert.
Ook vandaag ligt de steen
op die plek.