Kraaien op de stenen muur

Op de stenen muur
zitten kraaien op een rij.
Elk ziet er anders uit,
maar allemaal kijken ze naar dezelfde zee.
Aan het einde van de horizon
een kleine boot.
Aan land is veel gezelschap,
op zee is er maar één.
De zon is dof,
de boot vaart steeds verder weg.
De kraaien roepen niet.
Ze verlaten alleen hun plek niet.
Voor die ene die alleen vertrok,
kijken de achterblijvers
samen naar de zee.
Misschien is dat wachten.