Κοράκια στον πέτρινο τοίχο

Πάνω στην πέτρινη μάντρα κάθισαν στη σειρά τα κοράκια.
Το καθένα με τη δική του όψη,
μα όλα κοιτάζουν την ίδια θάλασσα.
Στην άκρη του ορίζοντα, ένα μικρό καΐκι.
Στη στεριά τα ταίρια πολλά,
στη θάλασσα ένα μόνο.
Ο ήλιος θολός,
και το καΐκι απομακρύνεται σιγά σιγά.
Τα κοράκια δεν κρώζουν.
Μόνο δεν φεύγουν από τη θέση τους.
Ίσως η αναμονή είναι να κοιτάζουν μαζί τη θάλασσα
όσα έμειναν,
για χάρη εκείνου του ενός που έφυγε μόνος.