Artwork text
Πάνω στην πέτρινη μάντρα μαζεύονται τα κοράκια.
Κι ο πέτρινος τύμβος μπροστά τους,
αν τον κοιτάξεις ήσυχα,
μοιάζει με ανθρώπους κουλουριασμένους.
Ακουμπώντας τους ώμους, σκύβοντας τα κεφάλια,
μαζεμένοι σαν ένας όγκος.
Μακριά στη θάλασσα επιπλέει ένα καΐκι.
Τα πουλιά μπορούν να πετάξουν,
μα οι άνθρωποι που έγιναν πέτρα
δεν μπορούν να φύγουν από εκείνον τον τόπο.
Άραγε περίμεναν τόσο πολύ που ο άνθρωπος έγινε πέτρα;
Άραγε,
περιμένοντας εκείνο το ένα που έφυγε,
όσοι έμειναν ακούμπησαν ο ένας στον άλλον
ώσπου πέτρωσαν σαν ένας τύμβος;
Το καΐκι μακριά,
κι η αναμονή μένει στη στεριά.
Ο πέτρινος τύμβος δεν είναι νεκρή πέτρα.
Είναι η μορφή ανθρώπων που έχασαν τη μιλιά τους
περιμένοντας εκείνον που δεν επιστρέφει.
Έργο 59 · «Ο Ντολχαρμπάνγκ και τα κοράκια» · 1981 · πρώιμη
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.