Wrony na kamiennym murze

Na kamiennym murze zebrały się wrony. Kamienny grobowiec przed nimi, gdy patrzeć uważnie, przypomina ludzi skulonych razem. Ramię przy ramieniu. Głowy pochylone. Wszyscy zebrani w jedną bryłę. Daleko na morzu unosi się łódź. Ptaki mogą latać. Ale ludzie, którzy stali się kamieniem, nie mogą opuścić tego miejsca. Czy czekali tak długo, że stali się kamieniem? Czy czekając na tego jednego, który odszedł, ci, którzy zostali, oparli się o siebie i stężeli w jeden grobowiec? Łódź jest daleko. Czekanie zostaje na lądzie. Kamienny grobowiec nie jest martwym kamieniem. Jest kształtem ludzi, którzy czekali na kogoś, kto nie wrócił, aż stracili mowę. Kamienie także dziś są na swoim miejscu.