Artwork text
Επιστρέφοντας με σώμα σαράντα εννιά χρόνων, ξανάγινε παιδί.
Δεν επέστρεψε απλώς στην πατρίδα.
Επέστρεψε στην αγκαλιά της μητέρας του.
Ο κάμπος όπου δούλευε η μητέρα του.
Ο τόπος όπου το μοσχάρι ακολουθούσε τη μάνα του.
Είναι το φως ενός ζεστού απογεύματος, όπου το παιδί τριγύριζε κοντά τους.
Αργότερα τούτο το φως θα στεγνώσει κι άλλο.
Η μητέρα θα φύγει, ο κάμπος θα αδειάσει, το παιδί θα γίνει γέροντας.
Το ίδιο φως θα κατακαθίσει στο χρώμα της μοναξιάς.
Μα όχι ακόμη.
Ακόμη η μητέρα είναι στον κάμπο, κι αυτός μπορεί να κρεμαστεί δίπλα της.
Ακόμη.
Έργο 57 · «Κοράκια στην πέτρινη μάντρα» · 1983 · μέση περίοδος
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.