گاو و گوساله

با تنِ چهل‌ونه‌ساله بازگشت،
و دوباره کودک شد.
به زادگاه بازنگشت،
به آغوش مادر بازگشت.
دشتی که مادر در آن کار می‌کرد.
جایی که گوساله دنبال مادر می‌رفت.
نور گرمِ بعدازظهری که کودک
کنارشان می‌چرخید.
بعدها این نور خشک‌تر خواهد شد.
مادر خواهد رفت،
دشت خالی خواهد شد،
کودک پیر خواهد شد.
همان نور در رنگ تنهایی فرومی‌نشیند.
اما هنوز نه.
هنوز مادر در دشت است،
و او می‌تواند خود را به او بچسباند.
هنوز.