Το χείλος του γκρεμού

Στην άκρη ενός χαμηλού λόφου, ένα άλογο στέκεται κουλουριασμένο σαν μαύρο περίγραμμα. Δεν υπάρχει εδώ κάποιο ξεχωριστό συμβάν. Μόνο ένα φως βάφει μονομιάς τον λόφο, τη θάλασσα και τον ουρανό. Για τον Μπιον Σι-Τζι, τούτο το χρώμα δεν ήταν μπογιά για να ζωγραφίσει. Το να απλώνει αυτό το χρώμα του ξερού χόρτου ήταν το ίδιο το κάλεσμα του Τζέτζου. Κάθε φορά που το πινέλο άγγιζε την επιφάνεια, ερχόταν μαζί του ο ήλιος και ο άνεμος εκείνης της γης. Το άλογο στην άκρη του γκρεμού κι η θάλασσα από κάτω αναπνέουν, μέσα στο ίδιο χρώμα, τον ίδιο φούντο (τόπος και κλίμα). Τούτο το χρώμα δεν σκεπάζει το τοπίο. Φανερώνει τον φούντο. Αυτό το χρώμα είναι αυτή η γη η ίδια. Γι’ αυτό δεν εγκατέλειψε όλη του τη ζωή το ένα χρώμα. Το να αλλάξει χρώμα σήμαινε γι’ αυτόν να εγκαταλείψει τη θέση του.