ริมหน้าผา

ที่ปลายเนินต่ำ ม้าตัวหนึ่งคุดคู้ยืนเป็นเงาดำ
ที่นี่ไม่มีเหตุการณ์พิเศษ เพียงแสงสีหนึ่งย้อมเนิน ทะเล และฟ้าพร้อมกัน
สำหรับบยอนชีจี สีนี้ไม่ใช่สีสำหรับวาดภาพ
การป้ายสีหญ้าแห้งนี้ ก็คือการเรียกเชจูมา ทุกครั้งที่พู่กันแตะภาพ แดดและลมของแผ่นดินนั้นก็ตามมาด้วย
ม้าที่ปลายหน้าผา และทะเลเบื้องล่าง ต่างหายใจอยู่ในภูมิถิ่นและสภาพอากาศเดียวกันในสีเดียวกัน
สีนี้ไม่ได้คลุมทับทิวทัศน์ แต่เผยภูมิถิ่นและสภาพอากาศออกมา
สีนี้ก็คือแผ่นดินนี้เอง
เหตุที่เขาไม่เคยจากสีเดียวไปตลอดชีวิตอยู่ตรงนี้ การเปลี่ยนสี สำหรับเขา คือการทิ้งที่ของตนไป