لبهٔ پرتگاه

بر لبِ تپه‌ی کوتاه، اسبی با طرحِ سیاه درخودخمیده ایستاده است.
این‌جا رویدادِ ویژه‌ای نیست. تنها یک نور، تپه و دریا و آسمان را یکجا رنگ می‌زند.
برای بیون شیجی این رنگ، رنگی برای کشیدنِ نقاشی نبود.
زدنِ این رنگِ علف خشک، خودْ فراخواندنِ ججو بود. هر بار که قلم‌مو به تصویر می‌رسید، آفتاب و بادِ آن سرزمین با آن می‌آمد.
اسبِ لبِ پرتگاه، و دریای زیرِ آن، در یک رنگ، یک اقلیم نفس می‌کشند.
این رنگ منظره را نمی‌پوشاند. اقلیم را آشکار می‌کند.
این رنگ، خودِ این سرزمین است.
اینکه او یک عمر از یک رنگ جدا نشد، رازش همین است. رنگ عوض کردن، برای او، رها کردنِ جای خود بود.