Artwork text
دشتی است به رنگِ علف خشک.
جایی که باد دیرگاه از آن گذشته.
انسانی آنجا ایستاده است.
جامه بلند، پا برهنه.
رونده، ایستاد.
باد او را گدا خواند.
اما او
انسانی نیست که برای گدایی آمده باشد.
او کسی است که از باد و ابر
گذشته و آمده.
چیزی ندارد.
چیزی هم برای از دست دادن ندارد.
از همین رو سبک است.
مردِ باد و ابر.
ایستاده در دشتِ خالی،
هنوز به جایی مینگرد.
چشمِ آنکه چیزی ندارد،
دورترین را میبیند.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی