گدا

دشتی است به رنگِ علف خشک.
جایی که باد دیرگاه از آن گذشته.
انسانی آن‌جا ایستاده است.
جامه بلند، پا برهنه.
در میانه‌ی راه ایستاد.
باد او را گدا خواند.
اما او
انسانی نیست که برای گدایی آمده باشد.

او کسی است که از باد و ابر
گذشته و آمده.
چیزی ندارد.
چیزی هم برای از دست دادن ندارد.
از همین رو سبک است.
مردِ باد و ابر.
ایستاده در دشتِ خالی،
هنوز به جایی می‌نگرد.
چشمِ آن‌که چیزی ندارد،
دورترین را می‌بیند.