Żebrak

Pole w kolorze suchej trawy. Miejsce, przez które długo przechodził wiatr. Stoi tam człowiek. Ubranie ma długie. Stopy bose. Szedł i zatrzymał się. Wiatr nazwał go żebrakiem. Ale on nie przyszedł prosić. Jest kimś, kto przeszedł przez wiatr i chmury. Nie ma nic. Nie ma czego stracić. Dlatego jest lekki. Człowiek wiatru i chmur. Stojąc na pustym polu, wciąż patrzy gdzieś w dal. Oczy człowieka, który nic nie ma, widzą najdalej.