Stare drzewo

Cały obraz tonie w błękicie. Rzadka to barwa. Pośrodku jedno drzewo wznosi się grubym pniem. Drzewo jedną ręką żegna odchodzącego, drugą ręką trzyma tego, kto został. Drzewo nie może odejść, więc patrzy na każde pożegnanie. Niezliczone razy żegnało i niezliczone razy obejmowało. Żegnać odchodzących i nosić w sobie żal tych, którzy zostali. To właśnie to drzewo robiło przez całe życie. Gruby pień jest grubością tych lat.