درخت کهنسال

تمام تصویر در آبی فرورفته است.
رنگی کمیاب.
در میانه درختی
ستبر قد کشیده و ایستاده است.
درخت با یک دست رونده را بدرقه می‌کند،
و با دستی دیگر بازمانده را نگه می‌دارد.
درخت نمی‌تواند برود،
از این رو همه‌ی وداع‌ها را می‌بیند.
بی‌شمار فرستاده،
بی‌شمار در خود جا داده است.
بدرقه‌ی رفتن،
و دربرگرفتنِ اندوهِ مانده؛
این کاری است که این درخت
یک عمر کرده است.
تنه‌ی ستبر
ضخامت همان سال‌هاست.