روستای ساحلی

کنار دریا چند خانه‌ی کاهی کوتاه نشسته‌اند.
دیوارهای سنگی خانه‌ها را دربر گرفته،
و درختانِ بی‌برگ شاخه‌هایشان را به سوی دریا دراز کرده‌اند.
دورتر قایقی کوچک است؛
خشکی را ترک کرده و بر راه آب می‌رود.
انسان دیده نمی‌شود.
اما در خانه‌ها نشانِ انتظار هست،
در دیوارهای سنگی زمانِ پاس‌داشته،
و در شاخه‌های خشک درختان
بادِ بدرقه‌های بی‌شمار مانده است.
دهکده‌ی دریایی فقط روستایی ساخته کنار دریا نیست.
جایی است که کسی می‌رود
و کسی جای بازگشت را نگاه می‌دارد.
جایی که دریا و زمین
زندگی یکدیگر را میان خود تقسیم می‌کنند.