Nadmorska wieś

Kilka domów krytych strzechą kuli się nisko nad brzegiem morza. Kamienny mur obejmuje domy. Drzewa, które straciły liście, wyciągają gałęzie ku morzu. Daleko jest jedna mała łódź. Opuszcza ląd i idzie swoją drogą po wodzie. Nie widać ludzi. A jednak w domu został ślad czekania. W kamiennym murze jest czas, który czegoś strzegł. W suchych gałęziach drzewa pozostał wiatr, który niezliczone razy kogoś żegnał. Wioska nadmorska nie jest tylko osadą zbudowaną przy morzu. Jest miejscem, gdzie ktoś odchodzi, a ktoś inny zostaje, by strzec miejsca, do którego tamten ma wrócić. To miejsce, gdzie morze i ziemia dzielą między sobą życie.