Nadmorska wieś

Słońce wisi nad morzem. Mała łódź przecina horyzont. Na cyplu po prawej nisko kuli się dom kryty strzechą, trwając razem z kamiennym murem. Przy wodzie stoi człowiek z wędką. Łódź odpływa daleko. Dom zostaje na ziemi. Człowiek, między nimi, patrzy na morze. Wioska nadmorska nie oznacza tylko miejsca, gdzie gromadzą się domy. Odpływająca łódź i pozostający dom, życie zdobywane z morza i życie czekające na ziemi, łączą się w jednym fūdo — miejscu i klimacie. Ktoś wypływa na morze. Ktoś strzeże miejsca, do którego tamten ma wrócić. Pomiędzy nimi wioska przeżywa swój dzień.