Nadmorska wieś

Po lewej koń. Po prawej wół. Koń jest zwierzęciem wiatru. Wół jest zwierzęciem ziemi. Koń podnosi głowę i patrzy poza horyzont. Wół pochyla głowę i patrzy na ziemię pod kopytami. Jedno jest życiem odejścia. Drugie jest życiem pozostania. Koń zwraca się ku miejscu, które jeszcze nie nadeszło. Wół trwa na miejscu, które już zostało mu dane. Ale wioska nie może żyć samym odejściem. I życie nie trwa samym pozostaniem. Ktoś musi wypłynąć na morze. Ktoś musi strzec ziemi, do której tamten ma wrócić. Koń idzie ku możliwości. Wół niesie trwanie. Jedno słońce wschodzi nad oboma tak samo. Mała łódź płynie w stronę, w którą patrzy koń. Wół, z pochyloną głową, strzeże ziemi, do której ta łódź kiedyś znów dotrze. Życie nie jest wyborem między odejściem a pozostaniem. Tylko tam, gdzie ktoś trwa, ktoś inny może odejść. Tylko tam, gdzie ktoś strzeże miejsca, ktoś może wrócić.