Nayon sa tabing-dagat

Sa kaliwa ay kabayo, sa kanan ay baka
Ang kabayo ay hayop ng hangin
Ang baka ay hayop ng lupa
Itinataas ng kabayo ang ulo, tumitingin sa kabila ng abot-tanaw
Iniyuyuko ng baka ang ulo, tumitingin sa lupang tinatapakan
Ang isa ay buhay na umaalis
Ang isa ay buhay na nananatili
Ang kabayo ay patungo sa hindi pa dumarating
Ang baka ay nag-iingat ng lugar na naibigay na
Ngunit
Sa pag-alis lamang, hindi mabubuhay ang nayon
Sa pananatili lamang, hindi rin magpapatuloy ang buhay
May kailangang pumalaot
May kailangang mag-ingat ng lupang babalikan
Ang kabayo ay tumatahak patungo sa maaari
Ang baka ay pumapasan ng pagpapatuloy
Iisang araw ang sumisikat nang pantay sa kanilang dalawa
At isang munting bangka
Ang naglalayag patungo sa tinitingnan ng kabayo
Ang baka, nakayuko pa rin
Ay nag-iingat ng lupang muling dadaungan ng bangkang iyon
Ang buhay
Ay hindi pagpili ng isa
Sa pag-alis at pananatili
May nananatili kaya may nakakaalis
May nag-iingat ng lugar kaya may nakababalik