Παραθαλάσσιο χωριό

Αριστερά ένα άλογο, δεξιά ένα βόδι.
Το άλογο είναι ζώο του ανέμου,
το βόδι ζώο της γης.
Το άλογο σηκώνει το κεφάλι και κοιτάζει πέρα από τον ορίζοντα.
Το βόδι σκύβει το κεφάλι και κοιτάζει τη γη κάτω από τα πόδια του.
Το ένα είναι ζωή που φεύγει.
Το άλλο ζωή που μένει.
Το άλογο στρέφεται προς ό,τι δεν ήρθε ακόμη.
Το βόδι φυλάει τη θέση που δόθηκε κιόλας.
Μα μόνο με την αναχώρηση το χωριό δεν μπορεί να ζήσει,
και μόνο με την παραμονή η ζωή δεν συνεχίζεται.
Κάποιος πρέπει να βγει στη θάλασσα,
και κάποιος πρέπει να φυλάξει τη γη της επιστροφής.
Το άλογο πηγαίνει προς τη δυνατότητα.
Το βόδι αναλαμβάνει τη διάρκεια.
Κερδίζοντας από τη θάλασσα, θερίζοντας από τη γη,
το ψαροχώρι ζει ανάμεσα στην αναχώρηση και στην αναμονή.
Ένας ήλιος ανατέλλει το ίδιο και για τα δυο,
κι ένα μικρό καΐκι πηγαίνει προς τη μεριά που κοιτάζει το άλογο.
Και το βόδι, με σκυμμένο κεφάλι,
φυλάει τη γη όπου θα ξαναφτάσει εκείνο το καΐκι.
Η ζωή δεν είναι να διαλέξεις ένα
ανάμεσα στο να φεύγεις και στο να μένεις.
Μόνο αν υπάρχει κάποιος που μένει μπορείς να φύγεις,
και μόνο αν υπάρχει κάποιος που φυλάει τον τόπο
μπορείς να επιστρέψεις.

Έργο 48 · «Το αχυρόσπιτο στην ακτή» · 1982 · πρώιμη περίοδος