Artwork text
Ο ήλιος επιπλέει πάνω στη θάλασσα, κι ένα μικρό καΐκι περνά τον ορίζοντα.
Στο ακρωτήρι δεξιά, ένα αχυρόσπιτο κείτεται χαμηλά και φυλάει τη θέση του μαζί με την
πέτρινη μάντρα.
Κάτω, στο νερό, στέκεται ένας άνθρωπος κρατώντας καλάμι.
Το καΐκι βγαίνει μακριά, το σπίτι μένει στη γη, κι ο άνθρωπος, ανάμεσά τους, κοιτάζει τη
θάλασσα.
Το ψαροχώρι δεν σημαίνει μόνο έναν τόπο όπου μαζεύονται σπίτια.
Είναι ο τόπος όπου το καΐκι που φεύγει και το σπίτι που μένει, η ζωή που κερδίζεται από
τη θάλασσα και η ζωή που περιμένει στη γη, συνδέονται μέσα σ’ έναν φουνγκτό.
Κάποιος βγαίνει στη θάλασσα, και κάποιος φυλάει τον τόπο της επιστροφής.
Κι ανάμεσα στους δυο, το χωριό ζει τη μέρα του.
Έργο 47 · «Το ψαροχώρι» · 2002 · όψιμη περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.