Nayon sa tabing-dagat

Nakalutang ang araw sa ibabaw ng dagat,
At isang munting bangka ang dumaraan sa abot-tanaw.
Sa tangos sa kanan, isang bahay na pawid ang mababang nakayukod, iniingatan ang lugar kasama ng pader na
bato.
Sa tabing-tubig sa ibaba, nakatayo ang isang taong may hawak na pamingwit.
Lumalayo ang bangka,
Nananatili sa lupa ang bahay,
At ang tao, sa pagitan nilang dalawa, ay nakatingin sa dagat.
Ang nayon sa tabing-dagat ay hindi lamang lugar na pinagtipunan ng mga bahay.
Ito ang lugar kung saan ang paalis na bangka at ang naiwang bahay,
Ang buhay na kinukuha sa dagat at ang buhay na naghihintay sa lupa,
Ay nagdurugtong sa loob ng iisang kalikasan at buhay ng pook.
May pumapalaot,
May nag-iingat ng babalikan.
Sa pagitan nilang dalawa, isinasabuhay ng nayon ang isang araw nito.