Ang Bakanteng Bahay

Hungkag ang bahay
Mag-isang naiwan sa tabing-dagat
Ang tao ay paalis na
Patungo sa kabila ng dagat
Itinataas ng puno ang bisig
At mahabang iniuunat sa ibabaw ng dagat
Maging ligtas ang iyong paglalakbay
Sana'y matiwasay ang malayong daan
Sa ibaba nito
Ibinubukas ng bato ang palad
Lahat ng limang daliri ay nakabuka
Tahimik na nakaharap sa dagat
Hindi kumakaway ang kamay na ito
Hindi ito kamay na nagpapaalam sa umaalis
Kundi kamay na naghihintay sa babalik
Balang-araw
Kapag bumalik siya mula sa malayong dagat
Upang siya ang unang salubungin
At mahawakan nang mahigpit
Ang puno ay kumakaway sa pag-alis
Ang bato ay nakabuka sa pagbabalik
Ang isa ay nagpapaalam
Ang isa ay naghihintay
Iyan ang puso ng nabubuhay sa tabing-dagat
Inihahatid kahit alam na aalis
Hindi alam kung babalik, ngunit hinihintay
Lumulubog ang araw
Dumidilim ang dagat
Ngunit hindi tumitigil ang bisig sa pagkaway
Hindi tinitiklop ng palad ang pagkakabuka

Isang bahay na walang tao
Ang naiwan sa pagitan nila
Ngayon din ay nakatingin sa dagat