Artwork text
Ev boştur.
Kıyıda tek başına kalmıştır.
İnsan çoktan denizin ötesine gitmektedir.
Ağaç kolunu kaldırır, denizin üstüne doğru uzun uzun uzatır.
Güle güle, der gibi.
Uzun yolun sağ salim geçsin, der gibi.
Onun altında kaya elini açar.
Beş parmağını da açmış, sessizce denize dönmüştür.
Bu el sallanmaz.
Gideni uğurlayan el değildir.
Dönecek olanı bekleyen eldir.
Bir gün uzak denizden dönerse, onu ilk önce sıkıca tutmak için.
Ağaç gidişe doğru sallanır.
Kaya dönüşe doğru açık durur.
Biri gönderir.
Biri bekler.
Kıyıda yaşayan yüreğin hali budur.
Gideceğini bile bile uğurlar.
Döneceğini bilmeden bekler.
Güneş eğilse de, deniz kararsa da,
kol sallamayı bırakmaz.
El açık kalmaktan vazgeçmez.
Boş bir ev, bu ikisinin arasında kalır.
Ve bugün de denize bakar.
Key context
Byun Shi-Ji, Jeju’nun Fūdo’sunu bir arka plan değil, varoluşun koşulu olarak resmeden modern ve çağdaş bir Koreli ressamdı. Yalnızlık, bekleyiş, rüzgâr ve kuru ot rengi, sanatında yerel ile evrenseli birleştiren glokal bir Kore modernizmi oluşturur.