Boş Ev

Ev boşaldı.
Kıyıda tek başına kaldı.
İnsan çoktan
denizin ötesine gidiyor.
Ağaç kolunu kaldırıp
denizin üstüne uzatır.
Güle güle diye.
Uzun yolun sağ salim geçsin diye.

Altında
kaya elini açar.
Beş parmağını birden açıp
sessizce denize yönelir.
Bu el sallanmaz.
Gideni uğurlayan el değil,
dönecek olanı bekleyen eldir.
Bir gün
uzak denizden dönünce
ilk önce
sıkıca tutmak için.
Ağaç gidişe doğru sallanır,
kaya dönüşe doğru açılır.
Biri uğurlar,
biri bekler.
Kıyıda yaşayanın gönlü budur.
Gittiğini bile bile uğurlar,
döneceğini bilmeden bekler.
Güneş eğilse,
deniz kararsa da
kol sallanmayı bırakmaz,
el kapanmaz.
Boş bir ev
aralarında kalıp
bugün de denize bakar.