خانهٔ خالی

خانه خالی است.
کنار دریا تنها مانده.
انسان از پیش
آن سوی دریا رفته است.
درخت بازو بلند می‌کند
و بر فراز دریا دراز می‌کند.
به‌سلامت برو.
راه دور بی‌گزند باد.
زیر آن،
صخره دست می‌گشاید.
هر پنج انگشت را باز کرده
آرام به سوی دریا است.
این دست تکان نمی‌خورد.
دست بدرقه‌ی رونده نیست،
دستِ انتظارِ بازگردنده است.
روزی اگر از دریای دور بازآید،
نخستین چیزی باشد که محکم بگیرد.
درخت به سوی رفتن تکان می‌دهد،
صخره به سوی بازگشت گشوده است.
یکی می‌فرستد،
یکی انتظار می‌کشد.
دلِ زیستن کنار دریا همین است:
دانستنِ رفتن و با این‌همه بدرقه کردن،
ندانستنِ بازگشت و با این‌همه انتظار کشیدن.
خورشید خم شود و دریا تاریک گردد،
بازو از تکان‌دادن بازنمی‌ایستد،
دست از گشوده‌بودن دست نمی‌کشد.
خانه‌ای خالی
میان آن دو مانده
و امروز نیز دریا را می‌نگرد.