ایودو

به جای ماهیگیری که توفان برد،
قایقی خالی تنها بازگشت.
قایق هیچ نگفت.
کلاغ به جایش گریست.
بر دریای سرد
فریادی سیاه دراز کشید.
میان رؤیا و هراس،
میان زندگی و مرگ،
ایئودو بود.
موج‌ها اندوهِ ماندگان را
بی‌کلام نوازش کردند.
قایق خالی به یاد داشت
آنان را که نتوانستند بازگردند.
ایئودو نیز به یاد داشت
نام‌هایی را که تا پایان نتوانستند خوانده شوند.