อีโอโด

แทนชาวประมงที่ไต้ฝุ่นพาไป
เรือว่างกลับมาเพียงลำพัง
เรือไม่พูดอะไร
อีกาเป็นผู้ร้องแทน
เหนือทะเลเย็น
เสียงร่ำไห้สีดำหนึ่งเสียงทอดยาวออกไป
ระหว่างความฝันกับความกลัว
ระหว่างชีวิตกับความตาย
มีอีโอโดอยู่
คลื่นลูบความเศร้าของผู้ที่เหลืออยู่
อย่างไร้ถ้อยคำ
เรือว่างจดจำ
ผู้ที่กลับมาไม่ได้
อีโอโดก็จดจำ
ชื่อทั้งหลายที่ไม่อาจถูกเรียกจนถึงที่สุด