ทลฮารึบังกับฝูงกา

ทอลฮารือบัง รูปสลักชายชราจากหินแห่งเชจู ไม่เคลื่อนไหว อีกาสั่นไหวไม่หยุด ทอลฮารือบังยอมให้นกเกาะบนศีรษะของตน และนกก็พักอย่างสบายบนนั้น เหนือกำแพงหิน ฝูงดำรวมตัวกัน ไกลออกไปในทะเล มีเรือลำหนึ่งออกไปแล้ว ทอลฮารือบังไม่ตามเรือนั้น เพียงเฝ้าที่ให้กลับมา ทนฝน ทนลม ผ่านอาทิตย์ขึ้นและตกนับไม่ถ้วน รออยู่ที่เดียว ด้วยการไม่เคลื่อนไหว เขารอผู้จากไป ด้วยการไม่พูด เขาส่องทางกลับมา การรอคอย ก็มีวิถีเช่นนี้ด้วย