دول هاروبانگ و کلاغ‌ها

دول هاروبانگ، پیکره‌ی سنگی، حرکت نمی‌کند.
کلاغ‌ها بی‌وقفه می‌جنبند.
دول هاروبانگ سر خود را به پرندگان می‌سپارد،
و پرنده بر آن آسوده می‌آرامد.
بر دیوار سنگی گروهی سیاه گرد می‌آید،
و دور، در دریا، قایقی بیرون رفته است.
دول هاروبانگ آن قایق را دنبال نمی‌کند.
تنها جای بازگشت را نگاه می‌دارد.
زیر باران و باد،
در میان طلوع و غروبِ بی‌شمارِ خورشیدها،
در یک جا انتظار می‌کشد.
با حرکت نکردن، رفتگان را انتظار می‌کشد؛
با سخن نگفتن، راه بازگشت را روشن می‌کند.
انتظار نیز
چنین شیوه‌ای دارد.