Si Dol Hareubang at mga Uwak

Hindi gumagalaw ang dol hareubang, estatwang bato ng Jeju.
Walang tigil na kumikilos ang mga uwak.
Ibinibigay ng Dol hareubang ang kaniyang ulo sa ibon, at ang ibon ay panatag na nagpapahinga sa ibabaw nito.
Sa ibabaw ng pader na bato, nagtitipon ang itim na kawan,
At sa malayong dagat, isang bangka ang nakalabas na.
Hindi hinahabol ng Dol hareubang ang bangkang iyon.
Iniingatan lamang nito ang lugar na babalikan.
Tinatanggap ang ulan at hangin, at kahit sa di-mabilang na pagsikat at paglubog ng araw, naghihintay ito sa iisang lugar.
Sa hindi paggalaw, hinihintay nito ang umalis.
Sa hindi pagsasalita, tinatanglawan nito ang daang pauwi.
May ganito ring paraan ng paghihintay.