Dol Hareubang en kraaien

De dol hareubang beweegt niet. De kraaien blijven rusteloos bewegen.
Hij geeft zijn hoofd aan de vogels, die er gemakkelijk op rusten. Zwarte vogels verzamelen zich op de stenen muur; ver op zee is een boot uitgevaren.
De dol hareubang volgt die boot niet. Hij bewaart slechts de plek van terugkeer.
In wind en regen, terwijl ontelbare zonnen opkomen en ondergaan, wacht hij op één plek.
Door niet te bewegen wacht hij op wie vertrok; door niet te spreken verlicht hij de weg terug.
Ook zo kun je wachten.