آنیونگ

واژه‌ی «آن‌یونگ»
واژه‌ای شگفت است.
آن را به کسی که می‌رود می‌گویند،
و به کسی که دوباره می‌بینند نیز.

پس در همین یک کلمه
جدایی و بازگشت
با هم نهفته‌اند.
دلِ «به سلامت برو»
و دلِ «بی‌گزند بازگرد».
انسان و درخت
هر دو دل را در یک دست می‌گیرند
و به سوی جایی که قایق ناپدید می‌شود، تکان می‌دهند.
آن‌یونگ.
کوتاه‌ترین درود،
با این وعده که هرگز نگهت ندارم
و با این‌همه هرگز فراموشت نکنم.
آن لحظه‌ی شتابناکِ دست تکان دادن را
نقاش نیز با قلم‌مویی شتابناک گرفت.
گویی باید آن لحظه‌ی وداع را
پیش از گذشتنش
نگاه دارد.
سرعتِ خوابیدنِ علف در باد
و سرعتِ خط کشیدنِ قلم‌مو بر کاغذ
یکی می‌شود.