Artwork text
واژهی «آنیونگ»
واژهای شگفت است.
آن را به کسی که میرود میگویند،
و به کسی که دوباره میبینند نیز.
پس در همین یک کلمه
جدایی و بازگشت
با هم نهفتهاند.
دلِ «به سلامت برو»
و دلِ «بیگزند بازگرد».
انسان و درخت
هر دو دل را در یک دست میگیرند
و به سوی جایی که قایق ناپدید میشود، تکان میدهند.
آنیونگ.
کوتاهترین سلام،
که تا آخر نمیچسبد
و با اینهمه تا آخر فراموش نمیکند.
آن لحظهی شتابناکِ دست تکان دادن را
نقاش نیز با قلمی شتابناک گرفت.
گویی باید آن لحظهی وداع را
پیش از گذشتنش
نگاه دارد.
سرعتِ خوابیدنِ علف در باد
و سرعتِ خط کشیدنِ قلم بر کاغذ
یکی میشود.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی