Annyeong

Koreańskie słowo „annyeong” jest dziwnym słowem. Mówi się je temu, kto odchodzi. Mówi się je także temu, kogo znów się spotyka. Dlatego w tym jednym słowie mieszczą się razem rozstanie i powrót. Życzenie dobrej drogi i życzenie bezpiecznego powrotu. Człowiek i drzewo trzymają oba te uczucia w jednej dłoni i machają w stronę, w której znika łódź. Annyeong. Najkrótsze pozdrowienie, które do końca nie zatrzymuje, a jednak do końca nie zapomina. Ten pośpieszny gest machającej dłoni malarz uchwycił równie pośpiesznym pędzlem. Jakby trzeba było zatrzymać chwilę pożegnania, zanim minie. Prędkość, z jaką trawa kładzie się na wietrze, i prędkość, z jaką pędzel przecina papier, stają się jednym.