Αννυόνγκ

Η λέξη «γεια» είναι μια παράξενη λέξη.
Τη λες σ’ εκείνον που φεύγει,
τη λες και σ’ εκείνον που ξανασυναντάς.
Γι’ αυτό σ’ αυτή τη μία λέξη
χωράνε μαζί ο αποχωρισμός και η επιστροφή.
Η καρδιά που λέει «στο καλό»,
κι η καρδιά που λέει «γύρνα σώος».
Ο άνθρωπος και το δέντρο κρατούν τις δυο καρδιές στο ίδιο χέρι
και κουνιούνται προς τη μεριά που χάνεται το καΐκι.
Γεια.
Ο πιο κοντός χαιρετισμός,
που λέει:
ποτέ δεν θα σε κρατήσω,
μα ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Εκείνη τη βιαστική στιγμή του χαιρετισμού,
ο ζωγράφος την αποτύπωσε κι αυτός
με βιαστικό πινέλο.
Σαν να έπρεπε να πιάσει τη στιγμή του αποχωρισμού
πριν περάσει.
Η ταχύτητα με την οποία το χόρτο ξαπλώνει στον άνεμο
και η ταχύτητα με την οποία το πινέλο τρέχει στο χαρτί
γίνονται ένα.

Έργο 89 · «Το γράμμα» · 2006 · όψιμη περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό 089
Το γράμμα είναι το να στέλνεις την καρδιά σου σ’ εκείνον που δεν μπορείς να φτάσεις.
Ο άνθρωπος μένει στη γη και γράφει.
Και το μικρό καΐκι φορτώνει εκείνη την καρδιά και πηγαίνει στη μακρινή θάλασσα.
Απάντηση δεν θα έρθει.
Το ξέρει.
Κι όμως γράφει.
Όσο γράφει το γράμμα, μιλά ακόμη σ’ εκείνον που έφυγε.
Καλεί το όνομά του.
Θυμάται τις περασμένες μέρες.
Γράφει τα λόγια που δεν είπε.
Εκείνος που έφυγε δεν γυρίζει.
Μα όσο του μιλά, γίνεται ξανά, μέσα στην καρδιά, κάποιος που κάθεται αντίκρυ.
Γι’ αυτό γράφει.
Για να μη χάσει ακόμη τον χρόνο που μοιράστηκε μ’ εκείνον τον άνθρωπο.

Έργο 90 · «Το βλέμμα» · 2001 · όψιμη περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό 090
Πάνω στον γκρεμό, ένα άλογο αντικρίζει τον βραδινό ουρανό.
Στην άκρη του ορίζοντα, ένα μικρό καΐκι φεύγει φορτωμένο αναμνήσεις.
Ο αποχωρισμός αρχίζει πάντα έτσι,
με την απομάκρυνση.
Και ο καημός μένει πιο καθαρός
σε μια γωνιά του στήθους.
Το άλογο κοιτάζει ήσυχα
κάθε στιγμή που μοιραστήκαμε.