نامه

نامه نوشتن
فرستادنِ دل است
به سوی کسی که نمی‌توان به او رسید.
انسان بر زمین می‌ماند و می‌نویسد،
زورقِ کوچک آن دل را برمی‌دارد
و به دریای دور می‌رود.
پاسخی نخواهد آمد.
او می‌داند.
با این‌همه می‌نویسد.
تا وقتی نامه می‌نویسد،
هنوز با آن‌که رفته سخن می‌گوید.
نامش را می‌خواند،
روزهای گذشته را به یاد می‌آورد،
و آنچه نتوانسته بگوید، می‌نویسد.
آن‌که رفته بازنمی‌گردد.
اما تا وقتی با او سخن می‌گوید،
در دل، دوباره
کسی می‌شود که روبه‌رو نشسته است.
پس می‌نویسد.
تا زمانی را که با او گذرانده
هنوز از دست نداده باشد.