نگاه

بر فراز صخره، اسبی
با آسمانِ شام روبه‌روست.

قایق کوچک در انتهای افق
خاطره‌ها را با خود می‌برد.
جدایی همیشه چنین آغاز می‌شود،
با دور شدن،
و دلتنگی روشن‌تر
در گوشه‌ای از سینه می‌ماند.
اسب آرام می‌نگرد.
نه به قایق،
بلکه به همه‌ی لحظه‌هایی که با هم داشتیم.
تا وقتی نگاه می‌رسد،
آن زمان‌ها هنوز
نرفته‌اند.