Харц

Хадан цохион дээр нэг морь үдшийн тэнгэртэй нүүр тулна. Тэнгэрийн хаяаны үзүүрийн бяцхан завь дурсамж ачаад холдоно. Хагацал үргэлж тэгж холдохоос эхэлдэг бөгөөд санагалзал улам тодоор зүрхний нэг мухарт үлддэг. Морь намуухан ширтэнэ. Завийг бус, бидний хуваалцсан бүх агшныг. Харц хүрч байгаа цагт тэр цаг мөчүүд хараахан яваагүй.