Παραθαλάσσιο χωριό

Στην ακρογιαλιά κάθονται χαμηλά λίγα αχυρόσπιτα. Η πέτρινη μάντρα αγκαλιάζει τα σπίτια, και τα δέντρα που έχασαν τα φύλλα τους απλώνουν τα κλαδιά προς τη θάλασσα. Μακριά, ένα μικρό καΐκι. Άφησε τη στεριά και πηγαίνει στον δρόμο πάνω στο νερό. Δεν φαίνεται άνθρωπος. Μα στα σπίτια υπάρχει ίχνος αναμονής, στην πέτρινη μάντρα υπάρχει ο χρόνος που φυλάχτηκε, και στα ξερά κλαδιά του δέντρου μένει ο άνεμος που αποχαιρέτησε αμέτρητες φορές. Το ψαροχώρι δεν είναι ένα χωριό χτισμένο δίπλα στη θάλασσα. Είναι ο τόπος όπου κάποιος φεύγει, και κάποιος μένει να φυλάει τον τόπο της επιστροφής. Ο τόπος όπου η θάλασσα και η γη μοιράζονται τη ζωή η μία της άλλης.