Ορεούμ

Ο άντρας έχει κιόλας περάσει την κορυφή.
Τι είδε στην κορυφή, δεν το λέει.
Μόνο,
αφήνοντας τα πάντα πίσω από την πλάτη του,

κατεβαίνει αργά τη ράχη.
Η λυγισμένη πλάτη εκείνου που ανεβαίνει
είναι μια αγωνιώδης προσπάθεια προς ό,τι δεν έφτασε ακόμη.
Μα η λυγισμένη πλάτη εκείνου που κατεβαίνει
είναι το βάρος που κουβαλά κάποιος που έχει δει κιόλας τα πάντα.
Η κορυφή του όρουμ δεν ήταν τόπος για να μείνεις.
Ο άντρας την περνά και κατεβαίνει ξανά στο χώμα.
Το να ανεβαίνεις ψηλά δεν είναι όλη η ζωή.
Να αγκαλιάζεις ό,τι είδες, να αφήνεις κάτω ό,τι κέρδισες,
και να επιστρέφεις ξανά σ’ έναν χαμηλό τόπο.
Τότε το ανέβασμα ολοκληρώνεται με το κατέβασμα.
Πίσω από την πλάτη εκείνου που κατεβαίνει,
η κορυφή τον αποχαιρετά
σιωπηλά.