Η βάρκα που φεύγει

Η θάλασσα κείτεται μακριά,
σ’ ένα απαλό χρώμα ξερού χόρτου.

Πάνω από τον ορίζοντα,
ένα μικρό καΐκι απομακρύνεται
δεχόμενο το φως του σούρουπου.
Η γραμμή ζωγραφίζει το σπίτι
κι έπειτα ξεγλιστρά στο κενό.
Ακολουθεί το χόρτο
κι έπειτα λύνεται στη θάλασσα.
Είναι γραμμή που δεν φυλακίζει τη μορφή.
Όπως δεν κρατάς το καΐκι που φεύγει,
έτσι κι η γραμμή δεν κρατά τα πράγματα.
Το ζωγράφισμα δεν είναι να κρατάς και να φυλάς,
αλλά να αφήνεις ήσυχα να φύγει ό,τι είναι να χαθεί.

Να το αφήνεις να φύγει,
μα να το κοιτάζεις ως το τέλος.
Κι αυτό είναι ζωγραφική.