Artwork text
Ο ήλιος είναι πάνω από το κεφάλι.
Ούτε σκιά,
ούτε τόπος να κρυφτείς.
Ο άνεμος αναποδογυρίζει τον κάμπο,
και το καΐκι επιπλέει μακριά.
Το σπίτι κείτεται χαμηλά,
το δέντρο τρέμει μαύρο.
Κι ένας άνθρωπος λυγίζει το σώμα του από κάτω.
Το φως είναι τόσο πολύ
που, αντίθετα, τίποτα δεν φτάνει.
Το μεσημέρι είναι η μέση της μέρας
και ταυτόχρονα η πιο ψηλή θέση της μοναξιάς.
Ούτε σκοτάδι να τραβηχτείς,
ούτε βράδυ να περιμένεις.
Όλα είναι φωτεινά,
μα δίπλα δεν υπάρχει κανείς.
Γι’ αυτό,
μέσα στην πιο φωτεινή ώρα,
γίνεται όσο πιο βαθιά μόνος.
Έργο 75 · «Το καΐκι που απομακρύνεται» · 1979 · πρώιμη περίοδος
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.