Η μοναξιά του μεσημεριού

Ο ήλιος είναι πάνω από το κεφάλι.
Ούτε σκιά,
ούτε τόπος να κρυφτείς.
Ο άνεμος αναποδογυρίζει τον κάμπο,
και το καΐκι επιπλέει μακριά.
Το σπίτι κείτεται χαμηλά,
το δέντρο τρέμει μαύρο.
Κι ένας άνθρωπος λυγίζει το σώμα του από κάτω.
Το φως είναι τόσο πολύ
που, αντίθετα, τίποτα δεν φτάνει.
Το μεσημέρι είναι η μέση της μέρας
και ταυτόχρονα η πιο ψηλή θέση της μοναξιάς.
Ούτε σκοτάδι να τραβηχτείς,
ούτε βράδυ να περιμένεις.
Όλα είναι φωτεινά,
μα δίπλα δεν υπάρχει κανείς.
Γι’ αυτό,
μέσα στην πιο φωτεινή ώρα,
γίνεται όσο πιο βαθιά μόνος.

Στη ζωή του καθενός
υπάρχει ένα τέτοιο μεσημέρι.