De eenzaamheid van de middag

De zon staat
boven het hoofd.
Geen schaduw.
Geen plek
om te schuilen.
De wind
keert de vlakte om.
De boot
drijft ver weg.
Het huis
buigt laag.
De boom
wankelt zwart.
Eén mens
buigt zich eronder.
Er is te veel licht.
En juist daarom
raakt niets hem.
De middag
is het midden van de dag,
en de hoogste plek
van de eenzaamheid.

Er is geen duister
om in terug te wijken.
Geen avond
om op te wachten.
Alles is helder.
En toch
is er niemand naast hem.
Daarom wordt die mens
in het helderste uur
het diepst
alleen.
In ieders leven
is er zo’n middag.