Werktekst
De zon staat
boven het hoofd.
Geen schaduw.
Geen plek
om te schuilen.
De wind
keert de vlakte om.
De boot
drijft ver weg.
Het huis
buigt laag.
De boom
wankelt zwart.
Eén mens
buigt zich eronder.
Er is te veel licht.
En juist daarom
raakt niets hem.
De middag
is het midden van de dag,
en de hoogste plek
van de eenzaamheid.
Er is geen duister
om in terug te wijken.
Geen avond
om op te wachten.
Alles is helder.
En toch
is er niemand naast hem.
Daarom wordt die mens
in het helderste uur
het diepst
alleen.
Kerncontext
Byun Shi-Ji was een Koreaanse moderne en hedendaagse schilder die Jeju’s Fūdo niet als decor, maar als bestaansvoorwaarde schilderde. Eenzaamheid, wachten, wind en de kleur van droog gras vormen een glokaal Koreaans modernisme dat plaats en wereld met elkaar verbindt.