ความเดียวดายยามเที่ยง

ดวงอาทิตย์อยู่เหนือหัว
ไม่มีเงา
ไม่มีที่ให้ซ่อน
ลมพลิกทุ่ง
เรืออยู่ไกล
บ้านหมอบต่ำ
ต้นไม้ดำสั่นไหว
คนคนหนึ่ง
ก้มตัวอยู่ใต้สิ่งนั้น
แสงมากเกินไป
จนกลับแตะไม่ถึงอะไรเลย
เที่ยงวัน
คือกึ่งกลางของวัน
และเป็นที่สูงสุดของความโดดเดี่ยว
ไม่มีความมืดให้ถอยไป
ไม่มีเย็นให้รอ
ทุกสิ่งสว่าง
แต่ไม่มีใครอยู่ข้างกาย
ดังนั้นคนผู้นั้น
จึงอยู่ลำพังลึกที่สุด
ในเวลาที่สว่างที่สุด
ในชีวิตของใครก็ตาม
ย่อมมีเที่ยงวันเช่นนั้น