จมดิ่ง

เขาไม่มองทะเล ไม่มองดวงอาทิตย์ ไม่มองม้าข้างกาย
เขาดำดิ่งอยู่ในโลกในมือของตน
โลกจะกว้างเพียงใด สำหรับเขาที่ว่างเพียงผืนเล็ก ๆใต้ต้นไม้ก็พอ ไม่มีใครเรียก จึงพำนักอยู่ได้อย่างเต็มที่
ม้าทำงานของม้า เรือทำงานของเรือ ดวงอาทิตย์ทำงานของมัน ต่างไม่แตะต้องกัน จึงไม่รบกวนกัน
ความสงบสุข ณ ปลายของการห่างออก ปล่อยวาง และถอยกลับ คือแสงที่ค่อยลงมาอย่างเงียบ ๆ บนที่ว่างผืนเล็ก ๆที่ไม่มีใครอยู่
แม้ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ เขาก็ไม่ลุกขึ้น
ราวกับว่า แม้โลกจะลืมเขาไปก็ไม่เป็นไร
ที่ที่ถูกลืม สำหรับเขาคือที่ที่สว่างที่สุด