Zatopienie

Nie widzi morza. Nie widzi słońca. Nie widzi nawet konia u swego boku. Głęboko wszedł w świat własnych dłoni. Choćby świat był bezkresny, jemu wystarczy jeden mały kawałek ziemi pod drzewem. Nikt go nie woła. Dlatego może tam zostać całkowicie. Koń robi swoje. Łódź robi swoje. Słońce robi swoje. Nie dotykają się nawzajem, więc siebie nie zakłócają. Spokój był światłem, które po długim oddalaniu się, opróżnieniu i wycofaniu cicho osiadło na jednym małym miejscu, gdzie nikogo nie było. Nawet gdy słońce chyli się ku zachodowi, on się nie podnosi. Jakby nie przeszkadzało mu, że świat o nim zapomniał. Miejsce zapomniane było dla niego najjaśniejsze.