Pagkababad sa Muni

Hindi niya tinitingnan ang dagat, ang araw, maging ang kabayong katabi.
Malalim siyang nakalubog sa mundong nasa kaniyang palad.
Gaano man kalawak ang mundo, sapat na sa kaniya ang isang maliit na puwang sa ilalim ng puno.
Walang tumatawag, kaya buo siyang nakapananatili.
Ang kabayo ay sa gawain ng kabayo, ang bangka ay sa bangka, ang araw ay sa araw.
Hindi sila nagkakadikit, kaya hindi sila nagkakagulo.
Ang kapayapaan ay liwanag na tahimik na dumadapo
Sa isang maliit na puwang na walang tao, sa dulo ng paglayo, pag-aalis, at pag-urong.
Lumulubog na ang araw, ngunit hindi pa rin siya tumatayo.
Para bang ayos lang kahit kalimutan siya ng mundo.
Ang lugar na nakalimutan ang siya niyang pinakamaliwanag na lugar.