Artwork text
Δεν κοιτάζει ούτε τη θάλασσα, ούτε τον ήλιο, ούτε το άλογο δίπλα του.
Είναι βυθισμένος βαθιά στον κόσμο μέσα στα χέρια του.
Όσο πλατύς κι αν είναι ο κόσμος, του αρκεί ένα μικρό κομμάτι γης κάτω από το δέντρο.
Κανείς δεν τον καλεί, γι’ αυτό μπορεί να μείνει ολόκληρος εκεί.
Το άλογο κάνει τη δουλειά του, το καΐκι τη δική του, ο ήλιος τη δική του.
Δεν αγγίζει το ένα το άλλο. Γι’ αυτό δεν ταράζει το ένα το άλλο.
Η γαλήνη ήταν ένα φως που, αφού απομακρύνθηκε, άδειασε και τραβήχτηκε, κάθισε
ήσυχα σ’ ένα μικρό κομμάτι όπου δεν υπάρχει κανείς.
Κι αν γείρει ο ήλιος, εκείνος δεν σηκώνεται.
Σαν να μην τον πειράζει να τον ξεχάσει ο κόσμος.
Έργο 33 · «Το καΐκι που φεύγει» · 1984 · μέση περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.